داریم همین جور زندگی میکنیم،دارند همین جور می میرند! (فاطمه رحیمی)

رحیمی ۱۳۹۳/۰۴/۲۱ ۱
داریم همین جور زندگی میکنیم،دارند همین جور می میرند! (فاطمه رحیمی)

 

چ “اما از آن سو قصه نگفتن هاست”

نگفتن هایی که اسطوره های این ملت را به فراموشی سپرده است.

آنقدر از چمران ها و وصالی ها نگفته ایم که حتی آنان که می دانند و می شناسد آنان را، فراموششان کرده اند.

آنقدر از رنج مردمی چون پاوه و خرمشهر و سوسنگرد و… نگفته ایم که گویی هیچ اتفاقی در تاریخ نزدیک این مملکت نیفتاده است.

انگار هر چه بوده، همچون اکنون، آرامش و امنیت بوده است.

آنقدر از مردان و زنانی که همه زندگیشان را برای امروز ایرانیان داده اند، نگفته ایم که گویا هیچوقت چنان انسان هایی در میان ما نزیسته اند.

رنج و درد این مردم را چنان در لای زرورق هایی شیک مطرح کرده ایم که انگار اصلا حماسه ای در میان نبوده است.

همه هنر ما گویا این بود که بگوییم سربازی، رزمنده ای تیری خورد و به آرامی بر زمین افتاد و به شهادت رسید. آرام آرام

رزمنده ای که درد کشید، جگرش آتش گرفت، خانوده ای که برای یک عمر بی سپرست شد و پدر و مادری که ستون فقراتشان شکست و مردمی که…نگفته ایم و نمی گوییم.

بگذار فراموش کنند.

چ از یک منظر، غصه نگفتن ها و نگفته است

اصلا چه تعداد ما می دانیم پاوه کجاست؟ قائله پاوه چه بود و وصالی و چمران که بودند و چه کردند؟

از چمران و همت و باقری نام هایی مانده است که بر بزرگ راه های شهرها مانده است!!

فیلم های فاخری که در لوکیشن های شیک تهران قدیم برایمان ساخته می شود تا تاریخمان یادمان نرود.

آنقدر از دور ها و دور تر ها برایمان گفته اند و فیلم ساخته اند که سی سال پیش خود را فراموش کرده ایم.

ساختن فخر و اعتبار جوانمردان و جوان زنان ایرانی در سال های نه چندان دور در همین بیست یا سی سال گذشته کار سختی است.

گفتن از هنر مردان و زنان رنج کشیدهٔ این دیار در آن برهه سختی می خواهد و فداکاری. آنان در لوکیشن های شیک نجنگیده اند، آنان در گرند هتل نزیسته اند.

آنان برای این خاک، برای این سرزمین جنگیده اند، گلوله خورده اندجان خود را از دست داده اند! اما که می داند چگونه؟

چه کسی می داند چگونه ایستاده اند که نسل بعد آنان بر جا بماند؟

غصه ما از این نگفتن هاست. نگفتن هایی که مکرر شده است.

داریم همین جور زندگی می کنیم. دارند همین جور می میرند.

7

یک دیدگاه »

  1. شماره 13 ۱۳۹۳/۰۴/۲۲ at ۰۸:۲۱ - پاسخ

    با دیدن تیتر فکر کردم در مورد غزه است.
    مطلب تامل برانگیزی است.

    شاید علت این باشد که به تصویر کشیدن آن غیور مردی ها توفیقی می خواهد که هر کسی ندارد!

فرستادن دیدگاه »

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.